11-11-06

Terug

Mijn blogje is terug. Nu ja, niet echt. Ik ben ook nooit echt weggeweest. Om persoonlijke redenen was het hier wat stil, maar als je me verder wil lezen, kan je op  mijn alter ego blog gaan kijken : Spiegelgeest.

Nochtans ook  niet echt opbeurend, maar soit.

 

01:34 Gepost door Anneke in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-05-06

Stop

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik hier de laatste tijd niet meer veel te vertellen heb. Enerzijds kan ik me niet indenken wat er aan mijn dagelijks leven boeiend genoeg is om anderen mee lastig te vallen en anderzijds kan ik de dingen die ik wél wil delen, hier niet meer kwijt. Misschien wordt het tijd om er mee op te houden. Ik ben jullie allemaal erg dankbaar voor de steun en de lieve woordjes, maar soms moet je uitvliegen...

Nu dus.

Wees lief voor elkaar en voor jezelf.

Dikke kus van

Anneke

13:25 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (39) |  Facebook |

12-05-06

Super

Vandaag een superdag.

Na het hard werken van de voorbije dagen in tuin en huis, vandaag een genietdag. 's Ochtends een kommetje cornflakes en een kopje koffie in de zon. Een beetje plantjes verplanten en dan bijkletsen met vriendinnetje, ook in de zon. Daarna foto's van K'tje afhalen, die super geslaagd zijn, en bijkletsen met een kennis/lotgenote uit de straat in het midden van de winkel. Elkaar begrijpen zonder woorden en nieuwe vrienden maken.

Na schooltijd onvoorzien stoppen aan de ijskar aan het college om de kindjes te trakteren. Ijsje likkend wachten tot H'ske op zijn fiets voorbijsnort en ook voor hem en zijn twee klasgenootjes een ijsje halen. Vrijdag-, vakantiegevoel in het park. Lekker eten op het terras en daarna een babbeltje in de avondzon.

Resultaat : twee verbrande armen, sproeten in mijn gezicht en een blijvende glimlach. Wat kan het leven toch simpel en mooi zijn.

 

Foto :  bellis perennis in onze tuin

 

20:34 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11-05-06

Vader Abraham

Ons Atjitteke is vandaag op havenbezoek met de school. Gewapend met zonnecrème en de nodige drank voor het boottochtje met de Flandria. Zalig toch.

Als ze zo'n uitstapjes doen naar Antwerpen en omgeving heb ik altijd toch een beetje spijt dat ze niet in Antwerpen naar school gaan. Het is gek om ze zo ver naar school te laten gaan natuurlijk, als je een college op de hoek van de straat hebt. Maar toch. Ik heb aan mijn schooltijd in Antwerpen héél goede herinneringen en het had toch ook heel wat voordelen. Ik was veel zelfstandiger dan vriendinnetjes die veilig in het dorp naar school gingen. Wereldwijzer ook want ik leerde de stad kennen in al haar facetten. Veel meer schooluitstapjes naar musea en andere bezienswaardigheden, want da's allemaal achter de hoek. Meer verleidingen ook natuurlijk, waar je dan ook meteen mee om leert gaan, of niet . Meer gelegenheden om op je bek te gaan, wat ik ook heb gedaan, maar dat is een leerschool voor het leven.

Al in het vijfde leerjaar, toen ik nog geen tien was, ging ik in mijn eentje  met de bus van en naar school. Papa was één keer meegegaan en that's it. You're on your own. Ik zie het mijn kinderen nu niet doen en ik weet zelfs niet of ik ze het zou laten doen. Misschien ook verkeerd van me, maar de wereld lijkt me toch ook fel veranderd. Harder en onveiliger. Of lijkt dat alleen maar zo omdat ik nu zelf als moeder aan de andere kant sta?

Enfin. Ik deed dus elke dag mijn korte wandeling en stapte dan op de bus aan de Nationale Bank. De bus reed dan verder langs de Leien de stad uit. Tegen dat we een paar haltes en een paar scholen verder zaten, zat de bus stampvol. Er stapte daar altijd een oud meneertje op die ook in ons dorp woonde en voor hem hield ik altijd een zitplaatsje vrij. Ik kende hem verder niet. We spraken ook niet. Ik weet ook niet waarom ik dat deed. Misschien omdat hij toch zo op Vader Abraham leek. Grijze lange baard en haren. Nederlands accent en altijd een zwart pak aan. Het was bovendien de tijd van het Smurfenlied, dus misschien daarom. Of misschien was ik gewoon een lief meisje. 

Dankzij mij werd hij zelfs klant op het bankkantoor van mijn moeder en zo wist hij wel mijn naam. Telkens als ik hem later tegen kwam in het dorp, zelfs jaren later, sprak hij me aan. Hij wist het nog steeds en ik dus ook. Mijnheer Haak zo heette hij en ik denk dat hij intussen al lang overleden is. Voor mij blijft hij echter Vader Abraham.

13:24 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-05-06

Leuk?

Ik heb echt wel een "leuk, gezellig" blogje, als je de top 15 van de zoektermen, waardoor men men bij mij belandt, bekijkt:

 

anneketanneke
feestkapsel
lever pijn
anneke
gevoelloze vingertoppen
galstenen
chemopillen
kattenluiken
polariteitstheorie
vlekken op de lever
xeloda
metend rekenen
POLARITEITSMETER
metaalsmaak in de mond
communiekleedjes

 

Daar wordt een mens écht goedgezind van. Niet ?

10:06 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

09-05-06

Vallen

Ik ben uiteindelijk dan toch maar boven begonnen met de grote schoonmaak. In de kinderkamers. Niet meteen mijn favoriet, maar ala dan is dat toch al achter de rug. Eerste kamer is die van Atjitteke (die is het overzichtelijkst). Maar nu neem ik even pauze. Even blogjes lezen. Kom ik bij Wan terecht en lees over haar valpartij.

Opeens schiet mij een memorabele valpartij van mezelve tebinnen. Ik werkte toen in Brussel in één van de kleine huisjes nabij de Grote Markt. Gezellig dat wel, maar ons kantoortje zat onder de dakpannen, op de vierde verdieping. Dus telkens een hele klim. De koffie en de toiletten waren beneden en aangezien ik zelfs toen al een echte koffieleut was, werd het trajectje naar beneden en naar boven meermaals per dag ondernomen. De traphal stond in het midden van het gebouwtje, omringd door bureau's met glazen wanden zodat iedereen kon zien wie er naar boven en naar beneden ging. Soit, op zekere keer ging ik met een halfvolle tas koude koffie naar beneden om verse en vooral warme drank te halen. Halverwege de trap van de tweede naar de eerste verdieping, struikel ik, val naar beneden voor de verbaasde blikken van jan en alleman, met mijn tas in mijn hand. Op zich al vrij grappig, maar het onnozelste van al was dat ik in plaats van pogingen te ondernemen om mijn val te controleren blijkbaar vooral begaan was met de klets koffie in mijn tas. Het huis dreunde (ah ja, houten vloeren !) en ik dook naar voor, landde op mijn knieën, broek gescheurd (ik dank god nog elke dag dat ik toen geen rokje aan had), knieën geschalodderd en bont en blauw, maar mijn tas hield ik netjes in de lucht voor mij, geen druppeltje koffie gesmost. Zeg nu nog eens dat ik geen verantwoordelijkheidsgevoel heb.

En de anderen die mij zo met mijn kopje zagen zitten? Die kwamen niet meer bij van het lachen. In plaats van mij te komen helpen, de stoemerikken...

Tot zover mijn intermezzo en nu ga ik stofzuigen.

 

14:43 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

In de tuin

onder de kerselaar...

 

en stukjes van de schaduwborder (pas aangelegd, moet nog groeien...)

 

11:20 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende