16-11-05

The good life: even filosoferen...

 
 
 
De dingen worden niet meer gemaakt zoals ze vroeger waren. Het lijkt wel of alles tegenwoordig gericht is op snelle consumptie en daarna weg ermee. Wasmachines, stofzuigers, noem maar op: het heeft allemaal een veel kortere levensduur gekregen. Herstellen? Daar beginnen we niet aan, koop maar een nieuw !Reclameboodschappen zorgen ervoor dat we allemaal telkens weer in de val trappen en denken dat nieuwer toch wel weer beter zal zijn. Ook al probeer ik me daartegen te verzetten, onbewust sluipt het je hoofd binnen. Magazines schotelen ons voor dat we eigenlijk best elk jaar ons huis opnieuw inrichten om mee te zijn onder het motto "alles kan beter". Het televisieaanbod loopt over van huis, gezicht- en zelfs life make-overs. Het gevolg is dat niemand nog tevreden is met zichzelf en dat we generaties kweken die denken dat het normaal is om altijd maar te kopen, altijd maar te consumeren, gebruiken tot je het beu bent en dan weg te gooien. Een generatie die nooit tevreden zal zijn met wat ze heeft, want er is altijd nog wel iets wat ze niet hebben. Altijd maar meer en altijd maar anders. En als het dan toch niet was wat ze in gedachten hadden, weg ermee...
 
Maar het kan ook anders. Het valt me op als ik mijn grootmoeder bezoek: zij heeft al meer dan 30 jaar dezelfde meubelen, dezelfde postuurkes op haar kast. Zij doet niet mee aan trends of rages.  In haar keukenkastjes staan bij wijze van spreken nog steeds dezelfde voorraaddozen als in mijn kindertijd. Verkleurd maar proper. Spullen worden gebruikt tot ze helemaal op zijn, ook al zijn ze al vaak hersteld.
 
Het geeft een zekere rust. Continuïteit en vertrouwdheid dat je huis altijd die thuis blijft en niet een veranderlijk woonbladinterieur. Een basis voor herinneringen. Je kan voorwerpen vastnemen en je terug laten voeren naar het verleden omdat aan elk ding een geschiedenis hangt. Eenvoud ook. Niets overbodigs, alleen de spullen die je nodig hebt en die je graag ziet. Zoveel simpeler, zonder druk en consumptiedwang/drang.
 
Ik denk dat ik dat nu ook nodig heb. Een simpeler leven, zonder de last van hebben, hebben, hebben - willen, willen, willen. Een beetje consuminderen.
Het is goed voor het milieu, goed voor de portemonnee, maar vooral goed voor de ziel. 
 
 
 
 
Foto: uit de komische serie The good life" van  in de jaren '70 of '80, ik weet het niet meer precies, waarin een echtpaar beslist om jobs op te geven en in de eigen behoeftes te voorzien?
Ik vond het altijd hilarisch, vooral omdat ze zulke leuke snobbuurtjes hadden.
 
 

11:02 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Helemaal mee eens! Consuminderen - ja, dat zouden we moeten leren...
Weet je, ik kan soms een soort misselijk gevoel krijgen als ik op een zaterdag ofzo eens in een winkelcentrum kom en de meeste mensen daar bezig zie....
Wij hebben bv. ook geen luxe-meubelen, allemaal nog heel basis. Af en toe krijgen we de opmerking: wanneer gaan jullie eens deftige dingen kopen.
Dan antwoord ik: ga ik me daardoor gelukkiger voelen?
Nee, dus.
Zoals je schrijft: mijn thuis, mijn manier, geen interieurblad (al mag ik graag in die dingen kijken).
Je oma heeft gelijk.
Volgens mij toch.

Gepost door: lavender faery | 16-11-05

Dat denk ik ook vaak Je hebt gelijk Anneke. Ik denk er ook vaak aan, even een paar stapjes terug. Sinds kort herstel ik kleding ook als er een scheur in zit. Ik gooi niet zoveel meer weg enz. Maar ik moet ook wel, met vier kindertjes is niet alles meer vanzelfsprekend.

Gepost door: Yukiko | 16-11-05

mja ik denk dat dat bijna automatisch komt als je ouder wordt. Wij hebben pas een verbouwing achter de rug, inclusief nieuwe keuken. En dat was nu niet omdat we de oude beu waren, maar omdat ons huis te klein was voor 4. Maar nu we dat gerealiseerd hebben is het ook genoeg geweest hoor. Ik denk dat je ooit op zo'n moment komt van "ik heb alles wat ik moet hebben".. en dan vervang je alleen het noodzakelijke nog. Langs de andere kant.. stilstaan is achteruitgaan, om het met een boutade te zeggen... (heb vroeger ook altijd ontkend dat ik ooit een gsm zou hebben... maar loop er toch ook al een paar jaar mee rond).

Gepost door: Aardvarksken | 16-11-05

hallo Anneke Gekomen om bij te lezen en lees dan dat Pinkie er niet meer is. Ik vind dat heel erg voor jullie maar als ik dit zo lees is het wel het beste voor Pinkie. Krijgt Zorro een nieuw maatje???
En wat jouw bericht betreft, je hebt helemaal gelijk. Ik zie ook veel mensen die niet of nooit tevreden zijn met wat ze hebben, ze willen meer en meer. Ook is het zo dat je soms beter iets nieuw kunt kopen dan te laten maken daar je dan bijna hetzelfde bedrag kwijt bent. We leven echt wat in een wegwerp maatschappij. Ik zelf koop ook wel graag iets nieuws maar qua meubelen en de inrichting van mijn huis verander ik niet vaak. Ik hecht me erg aan mijn spullen en wil die dus ook niet kwijt.
Anneke fijne dag nog.
groet

Gepost door: Purplerose | 16-11-05

Zo.. ... is het Anneke, de mensen willen altijd maar meer en meer. Soms denk ik ook bij mezelf, wat moet daar van geworden later. Eén knopje en alles wordt voor jou gedaan. Je moet eens naar het "Huis van de toekomst" gaan kijken in Vilvoorde. Dan denk hoe kun je nu zo leven. De gezelligheid en alles daarom heen is verdwenen. Eigenlijk de goeie oude tijd, de tijd van bij oma en opa achter de leuvense stoof zitten, erop koken allemaal vervlogen mooie tijden, alleen de nostalgie blijft nog over. Fijn dat we zo'n tijd mogen meemaken hebben. Maar zijn we nu gelukkiger met al die luxe, wie zal het zeggen!!!!!!
Fijne avond.
Liefs. Mireille.

Gepost door: mireille | 16-11-05

je hebt helemaal gelijk wat je zegt over de veranderingen in de maatschappij...
sommige dingen zijn er beter door geworden en sommige dingen niet...
wat mij wel opvalt is dat mensen bang zijn om dingen mis te lopen in het leven waardoor ze soms niet zien dat de dingen waar ze wat mee kunnen vlak onder hun neus te zien zijn!!

Gepost door: jolanda | 16-11-05

ha, daar zeg je zoiets! Wij kijken graag naar zo'n interieurface-lift programma's. En dan moeten we altijd lachen. Wij hebben bij ons oude grenen kasten staan, zo gekocht met de krassen en de kraken erin (omdat we dat mooi vinden) én onze keuken is expres ingericht in 'bomma-stijl' (druifjesbehang (wat een ander direct buitengooit om te vernieuwen!), oude apothekerskastje, kruidenrekje, schouw boven het gasfornuis, houten knoppen op de keukenkasten, half kanten gordijntje aan de ramen....). En dan zeggen we tegen elkaar: laat die mannen hierbinnen en ze gooien àlles buiten, ze krijgen terplaatse een hartaanval. We hebben over het keukenbehang eens de vraag gehad of dat nog van de vorige bewoners was, en hoe oud die wel niet waren? Terwijl we nog geen zes jaar in onze nieuwbouw wonen! Hier word dus zeker nooit de interieurmode gevolgd, integendeel.

Groetjes,
Inge

Gepost door: inge | 16-11-05

Jouw berichtje beschrijft helemaal hoe ik mij voel! We willen inderdaad altijd maar meer en toch zijn we nooit tevreden... Mooie blog trouwens!

Groetjes,
Isabel

http://mmmarseille.skynetblogs.be
http://consuminderen.wordpress.com

Gepost door: Isabel | 05-04-07

De commentaren zijn gesloten.