30-11-05

De eerste

Het is wat.
 
Het is wat als je 's ochtends wakker wordt, de radio opzet om te horen wat voor ellende de wereld nu weer overspoelt en je in een stadium van halfslaap wordt geconfronteerd met de stem van je allereerste werkgever, die een interview weggeeft.
 
Nog niets veranderd, die stem. Ik zie hem zo weer voor me zitten. Maar goeie herinneringen heb ik er niet aan. Tjonge tjonge wat was ik toen nog groen. Blij dat ik een job gevonden had, zonder veel problemen. Zo blij dat ik zelfs nauwelijks heb nagedacht over de inhoud van die job en of dat überthaupt wel de toekomst was die ik wilde. 
Ik zou er snel genoeg achter komen dat dat niet het geval was. Een kleine firma, een job waarvan ik eigenlijk nog steeds niet weet wat ze precies inhield en  het ergst van al: elke dag tussen twee vuren zitten, tussen "the boss" en de secretaresse. Ze legden elkaar het vuur aan de schenen, liepen constant naar elkaar te roepen, met deuren te slaan om daarna weer alles goed te maken met vleiende woordjes. Water en vuur waren die twee, maar ze konden elkaar ook niet missen.
 
Maar ik hen wel. Want na een kindertijd en puberteit vol ruziënde ouders uitmondend in een scheiding, zijn ruzie en conflict emoties waar ik het heel moeilijk mee heb. Ik kon/kan er absoluut niet meer tegen. Elke dag vrat het meer en meer aan me, tot ik na een jaar de verstandige beslissing heb genomen om er weg te gaan. Achteraf beschouwd véél te laat, want ik heb nog een jaar en een zware depressie nodig gehad om ervan te bekomen.
 
Maar ik heb er ook veel uit geleerd. Dat ik altijd mijn intuïtie moet volgen, want die is meestal correct en dat een eerste job héél belangrijk is voor jezelf en bepalend voor je verdere toekomst. Eens je een bepaalde weg bent ingeslagen, is het immers moeilijk om nog te veranderen en je moet dus goed nadenken of dat voor jou wel de juiste weg is.
 
En dàt is zeker iets wat ik mijn kinderen zal meegeven...
 
 

09:42 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

*** We luistern inderdaad te weinig naar ons innerlijke stemmetje, en zijn veel te rationeel bezig. Instinct is iets waar we bijna niet op durven voortgaan. En de juiste weg, tja da's een moeilijke nietwaar ...want alles veranderd....

Gepost door: Crisje | 30-11-05

Intuitie Ja, we luisteren soms te weinig naar onze intuitie, vooral wij werkkeuze/veranderng omdat een job toch brood enlliefst ook nog beleg op de plank brengt, hé...
We zouden beter moeten weten...
En niet meer tegen geruzie kunnen - is me heel, heel bekend...

Gepost door: lavender faery | 30-11-05

dag anneke ja ruzie, luid roepen, ik kan er ook totaal niet meer tegen
(met "dank "aan mijn jeugjaren..)
veel sterkte voor morgen !!
groetjes
vhike

Gepost door: vhike | 30-11-05

ik herken het volledig! Heb ooit voor een productiehuis van de regionale tv gewerkt en mijn bazen waren vers gescheiden maar werkten nog samen. Hij woonde boven het bureau en af en toe kwam zijn lief overnachten, en zij was een emotioneel vat vol onafgestoken vuurwerk. De computerklavieren vlogen letterlijk in het rond. Pffft...
Met pijn in het hart gestopt want scenario's schrijven was nu wel mijn ding, maar slaande/gooiende ruzies niet...

Groetjs,
Inge

Gepost door: inge | 30-11-05

De commentaren zijn gesloten.