28-02-06

Virusmelding 2

Het moest ervan komen natuurlijk.

Nu heeft K'tje het griepvirus te pakken. Ze ligt als een zielig, koortsig hoopje op de zetel. Het is ook wel een beetje triest: net ziek worden als je bij oma en opa gaat logeren. Gisteren heeft ze zich met hen nog door een bezoekje aan Aquatopia gesleept, maar P is haar 's avonds toch maar gaan halen omdat ze koorts had. Ze wilde niet mee naar huis want voor vandaag stond er een bezoek aan Hidrodoe in Herentals op het programma en dat wou ze niet missen. Zoals ze nu is zou ze er toch niet echt veel aan gehad hebben. We proberen haar dan maar een beetje thuis te verwennen, met op tijd en stond een hapje, een drankje, een filmpje en een knuffel op afstand.

Verder niets bijzonders. Vanmorgen ben ik voor de CT scan naar het ziekenhuis geweest, maar op de resultaten ervan zal ik nog een weekje moeten wachten. Maakt niet uit want ik ga ervan uit dat alles wel in orde is. Ondertussen zijn de slijmvliezen in mijn mond en keel zo goed als genezen. Nu alleen nog mijn tranende ogen en de vermoeidheid nog en Anneketanneke is zo goed als nieuw (hm, hm). 

12:06 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

26-02-06

Huisje weltevree

Daarstraks viel het me ineens in. Het is al twaalf jaar geleden, op de dag, dat wij in ons huisje kwamen wonen.

Toen het te koop stond en we kwamen kijken, zagen we het in eerste instantie niet zitten omdat er zo veel werk aan was. Een meer dan honderd jaar oud klein werkmanshuisje met een grote tuin. Géén centrale verwarming, electriciteit van voor den oorlog was, géén badkamer, wel: een zitbad/douche in de keuken (!), een wc die nét niet buiten was, koterijen bij de vleet, inclusief voormalige varkensstal. Maar ik - en later ook P- was er verliefd op. We konden het niet uit ons hoofd krijgen. De sfeer was goed, het voelde goed, het was betaalbaar en die verbouwingen, ach dat zouden we wel voor elkaar krijgen. Een paar dagen later hadden we getekend en was het van ons !

Nu, twaalf jaar later, is er van het vroegere huisje niet meer veel over. Na de eerste, meest dringende aanpassingen (verwarming, electriciteit, schilderen, ... ) trokken we erin, met ons drietjes. Het was klein maar erg gezellig en douchen tussen de potten en de pannen... het had wel iets. Naar toilet gaan in de vrieskou tussen de grote spinnen was iets minder. 

De verbouwingen volgden elkaar op. Eerst het toilet verhuisd naar warmere oorden, daarna een stuk bijgebouwd, of liever het oorspronkelijk huis verdubbeld zodat we meer plaats hadden én een afzonderlijke keuken. Anderhalf jaar geleden (ja, in volle chemo, leuk is anders ) ging na lang aarzelen toch het volledige dak van het oude gedeelte eraf. De kinderkamers gingen er ook uit en wat overbleef was ... niks, behalve onze slaapkamer (het aangebouwde deel) en het toilet. Het was een belevenis op zich: als je de trap opging, stond je in de open lucht en als je 's nachts naar toilet ging, kon je maar beter iets aantrekken! Kwestie van de buren niet te veel te choqueren. 

Nu begint het einde stilaan in zicht te komen. Ja, er zijn nog altijd een aantal kamers die op hun afwerking wachten. De badkamer moet nog steeds grondig vernieuwd worden (nog altijd een zitbadje), terras en oprit moeten nog aangelegd worden en in elke kamer zijn nog wel een aantal dingen op te sommen.....

Veel werk en veel geld zijn er al in gegaan. Ik heb het al duizenden keren vervloekt, ons huis, en moest ik opnieuw beginnen ik weet niet of ik het nog zou doen. Maar langs de andere kant: het is van ons. We hebben hier al heel veel meegemaakt en we wonen hier nog altijd zeer graag. We hebben ons hart erin gelegd en ik denk dat het moeilijk zou zijn om er afscheid van te nemen. Maar stilletjes droom ik al van de dag dat alle verbouwingen achter ons liggen en het eindelijk àf zal zijn.

Ooit...

17:12 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Kalmpkes aan hé !

Ja, ja, mijn commentatoren hebben natuurlijk weer gelijk.

Kalmpjes aan is de boodschap! Maar geen zorgen, want meer dan kalmpjes aan kan mijn lichaam momenteel toch niet aan. Dat werd gisteren nog maar een keer duidelijk toen ik met K'tje wat nieuwe kleren ging kopen. Mijn kinderen beginnen er stilaan immers stevig verwaarloosd uit te zien, met te korte, te kleine broeken, t-shirts en truien. Tijd om in actie te komen. Ik kon natuurlijk ook P met K'tje naar de winkel sturen maar dat brengt wel enige risico's met zich mee. Hoogstwaarschijnlijk zou ons K'tje hem met haar blauwe kijkers vermurwen en zouden ze terug thuis komen met een gamma aan knaloranje, barbieroze en kanariegele jurkjes en bloesjes, met de meest afschuwelijke opdrukken en glitterdingen.

Anneketanneke dan maar op pad. Eigenlijk was het een kwelling van begin tot eind, want door die waas in mijn ogen was ik amper in staat om de verschillende maten te onderscheiden. K'tje was bovendien niet erg meegaan in het passen en mijn geduld werd danig op de proef gesteld. Het was er dan ook nog veel te warm en de kunstharen van mijn pruik prikten in mijn oren en ogen. Dan maar zo snel ik kon de winkel door en het hoogstnodige bijeengegraaid en dan richting kassa. Ik was blij toen ik een uurtje later uitgeteld opnieuw mijn zeteltje kon opzoeken om er de rest van de dag/avond niet meer uit te komen.

We zullen het geheel maar beschouwen als een goede oefening in "springen en dan terug met de voetjes op de grond" en vandaag doen we het maar kalmpkes aan....

 

Vandaag is Ikea uitzonderlijk open en, gisteren indachtig, heb ik P dan maar alleen gestuurd mét een lijstje én instructies. Misschien ook beter voor onze bankrekening want ik kom daar gegarandeerd buiten met meer dan gepland.

10:28 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-02-06

Venijnig

Tja, zoals altijd zit het venijn natuurlijk weer in de staart. De laatste dosis was, zoals wel te verwachten was, de zwaarste qua bijwerkingen en pas sinds vandaag heb ik terug het gevoel dat ik een beetje boven water kom. Doodmoe, slecht slapen, veel pijn aan mijn mond en tong en de gebruikelijke rotzooi.

 

Maar het maakt wel een groot verschil om te weten dat, als ik nu beter wordt, het niet is om terug naar beneden geklopt te worden, maar dat ik me nu langzaam maar zeker fitter en fitter zal voelen. En dat is maar goed ook, want in mijn hoofd ben ik al to do-lijstjes aan het maken en er staat al heel wat op het programma. Het zal een kwestie worden van grenzen en prioriteiten stellen. Voorlopig zal ik nog eventjes - héél eventjes - geduld moeten hebben, maar de klim is begonnen en ik kom er wel, langzaam maar zeker. 

 

 

15:23 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

12-02-06

Virusmelding

Ik ben niet veel online geweest de laatste dagen. De bekende afdaling weet u wel. Op die momenten gebeurt er niet al te veel ten huize Anneketanneke en ik kan toch ook niet in elk postje zitten zagen over alle bijwerkingen en beperkingen waar ik nu mee te maken heb. Daar hebben we het onderhand wel genoeg over gehad. Gebrek aan inspiratie dus, vandaar de tijdelijke blogstiltes.

 

Ondertussen zitten we hier wel met een virusmelding. Neen, niks computerachtigs. Ons A'tje heeft het snotvirus stevig te pakken: snotteren, een beetje koorts en toch serieus onder de voet.  Zolang ze niet echt keelpijn of oorpijn of andere pijn heeft, valt daar ook niet veel aan te doen en ze zal moeten uitzieken, de arme schat. Ondertussen moet ik wel zo veel mogelijk uit haar buurt blijven zodat ik het niet overkrijg. Spijtig genoeg betekent dat dan ook dat ik haar dan niet kan knuffelen en verzorgen zoals ik het eigenlijk wel zou willen.

Hopelijk gaat het snel beter, voor haar én voor mij !

 

PS : de lente mag beginnen !

 

10:39 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

06-02-06

The Awakening

 

 

 

 

 

 

Een tekst die ik jaren geleden op het internet vond. Simpele waarheden, die mij nog steeds inspireren en raken.

 

THE AWAKENING

A time comes in your life when you finally get it . . . when in the midst of all your fears and insanity you stop dead in your tracks and somewhere the voice inside your head cries out: ENOUGH! Enough fighting and crying or struggling to hold on. And, like a child quieting down after a blind tantrum, your sobs begin to subside, you shudder once or twice, you blink back your tears, and through a mantle of wet lashes you begin to look at the world through new eyes.

This is your awakening.

You realize that it`s time to stop hoping and waiting for something to change or for happiness, safety and security to come galloping over the next horizon. You come to terms with the fact that he is not Prince Charming and you are not Cinderella and that in the real world there aren`t always fairytale endings (or beginnings for that matter) and that any guarantee of `happily ever after` must begin with you and in the process a sense of serenity is born of acceptance.

You awaken to the fact that you are not perfect and that not everyone will always love, appreciate, or approve of who or what you are . . .and that`s OK. (They are entitled to their own views and opinions.) And you learn the importance of loving and championing yourself and in the process a sense of new found confidence is born of self-approval.

You stop bitching and blaming other people for the things they did to you (or didn`t do for you,) and you learn that the only thing you can really count on is the unexpected. You learn that people don`t always say what they mean or mean what they say and that not everyone will always be there for you and that it`s not always about you. So, you learn to stand on your own and to take care of yourself, and in the process a sense of safety and security is born of self-reliance.

You stop judging and pointing fingers and you begin to accept people as they are and to overlook their shortcomings and human frailties, and in the process a sense of peace & contentment is born of forgiveness.

You realize that much of the way you view yourself, and the world around you, is as a result of all the messages and opinions that have been ingrained into your psyche.

You begin to sift through all the crap you`ve been fed about how you should behave, how you should look, how much you should weigh, what you should wear, where you should shop, what you should drive, how and where you should live, what you should do for a living, who you should sleep with, who you should marry, what you should expect of a marriage, the importance of having and raising children, or what you owe your parents.

You learn to open up to new worlds and different points of view. And you begin reassessing and redefining who you are what you really stand for.

You learn the difference between wanting and needing and you begin to discard the doctrines and values you`ve outgrown, or should never have bought into to begin with ,and in the process you learn to go with your instincts.

You learn that it is truly in giving that we receive. And that there is power and glory in creating and contributing. You stop maneuvering through life merely as a `consumer` looking for your next fix. Your learn that principles such as honesty and integrity are not the outdated ideals of a by gone era but the mortar that holds together the foundation upon which you must build a life.

You learn that you don`t know everything, that it`s not your job to save the world and that you can`t teach a pig to sing. You learn to distinguish between guilt and responsibility, and you learn the importance of setting boundaries and of learning to say NO. You learn that the only cross to bear is the one you choose to carry and that martyrs get burned at the stake.

Then you learn about love: Romantic love and familiar love. You learn how to love, how much to give in love, when to stop giving, and when to walk away.

You learn not to project your needs or your feelings onto a relationship. You learn that you will not be more beautiful, more intelligent, more lovable or important because of the man or woman on your arm or the child that bears your name. You learn to look at relationships as they really are and not as you would have them be. You stop trying to control people, situations and outcomes. You learn that just as people grow and change so it is with love. And you learn that you don`t have the right to demand love on your terms.

And, you learn that alone does not mean lonely. And you look in the mirror and come to terms with the fact that you will never be a size 5 or a perfect 10 and you stop trying to compete with the image inside your head and agonizing over how you `stack up.`

You also stop working so hard at putting your feelings aside, smoothing things over, and ignoring your needs. You learn that feelings of entitlement are perfectly OK, and you learn that it is your right to want things and to ask for the things that you want--and that sometimes it is necessary to make demands.

You come to the realization that you deserve to be treated with love, kindness, sensitivity, and respect ,and you decide you won`t settle for less. And you allow only the hands of a lover who cherishes you to glorify you with his or her touch . . . and in the process you internalize the meaning of self-respect.

And you learn that your body really is your temple. And you begin to care for it and treat it with respect. You begin eating a balanced diet, drinking more water, and taking more time to exercise. You learn that fatigue diminishes the spirit and can create doubt and fear. So you take more time to rest. And, just as food fuels the body, laughter fuels our soul. So you take more time to laugh and to play.

You learn that for the most part, in life, you get what you believe you deserve . . . and that much of life truly is a self-fulfilling prophecy.

You learn that anything worth achieving is worth working for and that wishing for something to happen is different than working toward making it happen. More importantly, you learn that in order to achieve success you need direction, discipline, and perseverance. You also learn that no one can do it all alone and that it`s OK to risk asking for help.

You learn that the only thing you must truly fear is the great robber baron of all time: FEAR itself. You learn to step right into and through your fears, because you know that whatever happens you can handle it and to give in to fear is to give away the right to live life on your terms.

And you learn to fight for your life and not to squander it living under a cloud of impending doom. You learn that life isn`t always fair, you don`t always get what you think you deserve and that sometimes `bad` things happen to unsuspecting, good people. On these occasions you learn not to personalize things. You learn that God isn`t punishing you or failing to answer your prayers. It`s just life happening.

And you learn to deal with evil in its most primal state: the ego. You learn that negative feelings such as anger, envy, and resentment must be understood and redirected or they will suffocate the life out of you and poison the universe that surrounds you. You learn to admit when you are wrong and to building bridges instead of walls.

You learn to be thankful and to take comfort in many of the simple things we take for granted, things that millions of people upon the earth can only dream about: a full refrigerator, clean running water, a soft warm bed, a long hot shower.

Slowly, you begin to take responsibility for yourself by yourself, and you make yourself a promise never to betray yourself and never, ever to settle for less than your heart`s desire. And you hang a wind chime outside your window so you can listen to the wind. And you make a point to keep smiling, to keep trusting, and to stay open to every wonderful possibility.

Finally, with courage in your heart, you take a deep breath and you begin to design the life you want to live as best as you can.

Author Unknown

 

23:27 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

03-02-06

Herhaling...

Op mijn blogronde vandaag zag ik weer veel verdriet en zorgen. Daarom deze spreuk in herhaling:

 

 

"Worry does not empty tomorrow of its sorrow;

 it empties today of its strength."


 

14:25 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |