04-03-06

Lange Jaak

 

Tijd voor nog wat familiegeschiedenis...

Het was altijd mijn vaders grootste droom om kapitein ter lange omvaart te worden, maar elke verzuchting in die richting werd door mijn grootmoeder zaliger in de kiem gesmoord. Er kon géén sprake van zijn en de schuld daarvan lag volledig bij "Lange Jaak".

Lange Jaak was mijn grootmoeders vader, mijn overgrootvader dus, en hij was zeeman, op de lange omvaart. Op een dag, mijn grootmoeder was toen nog een klein meisje (moet rond 1920 of zo geweest zijn), kregen ze thuis bericht dat het schip van vaderlief met man en muis was vergaan, "ergens" voor de Chinese kust. Verdriet en ontreddering alom natuurlijk, maar een aantal jaren later ook verbijstering en ongeloof toen vader plots levend en wel de kamer binnenstapte.

Vanaf toen werd Lange Jaak in de buurt bekend als "Zotte Jaak" want om terug naar huis te komen, had hij al werkend de hele wereld doorkruist en op zijn tocht de meest wonderbaarlijke dingen gezien. Ik kan me voorstellen dat de verhalen die hij daarover vertelde elke keer wel zullen aangedikt zijn, zodat hij op den duur beschouwd werd als een fantast en half gek verklaard werd.

Mijn grootmoeder wilde zulke toestanden geen tweede keer meemaken en dus werd het mijn vader verboden om naar de zeevaartschool te gaan. Hij bleef en blijft echter wel gek van schepen en ik herinner mij als kind urenlange ritjes door de haven. "Gaan we nog eens door de plassen rijden, papa?" Toen was er nog geen sprake van mensensmokkel in containers en vrachtschepen en kon je dus overal dichtbij komen. Het fijne havenleven, de werking van sluizen, seinen, kranen, sleepboten...het werd mij allemaal met de paplepel ingelepeld in de hoop dat ik ook de microbe te pakken zou krijgen en mijn vaders droom zou waar maken.

Te pas en te onpas en soms tot in den treure werd de zeevaartschool en mijn toekomst als Kapitein Anneketanneke op tafel gegooid. Met mijn talent voor wiskunde en wetenschappen werd echter al snel duidelijk dat het er niet echt in zat, maar mijn vader kon het niet laten, en ondertussen werd het een "standing joke". Toen de klastitularis, mevr. Booten (écht waar!), op het oudercontact in het vijfde middelbaar aan me vroeg wat ik na de humaniora ging doen, was mijn vaders antwoord dan ook héél snel: "Zeevaartschool natuurlijk". Ik zie nog steeds de verbijstering op haar gezicht.

Nu, eerlijk gezegd, ik denk toch dat ik een beetje van het rebelse bloed van Lange Jaak geërfd heb. Ik moet altijd een beetje dwars en ongewoon doen. Zeg nu zelf, waarom zou een mens anders in godsnaam Chinees gaan studeren?

En mijn vader? Ik denk dat die ondertussen alle hoop heeft gericht op zijn kleinzoon, ons H'ske dus. Ik vrees echter dat zijn talent voor wiskunde even groot is als dat van mij...

17:56 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Voor wie het niet mocht geloven... Ik kan garanderen dat ze echt Mevr. Booten heette ... :::))) Maar Anneke als kapitein...is wel een vreemd idee zene ??!!

Gepost door: Crisje | 04-03-06

ik heb hier anders nog een matrozenpakje liggen hoor:-) maar bloggen op een schip is ook niet alles:-)

Gepost door: willly | 04-03-06

@willy en welke maat is dat? Mijn vader is morgen jarig, ik kan het hem misschien cadeau doen? :-))))))))))))))))

Gepost door: Anneke | 04-03-06

Booten? ;-)))) En Chinees toch misschien omdat je overgrootvader ergens voor de Chinese kust aanstrandde...?

Ok, ok, vergezocht.... ik geef het toe...

Gepost door: lavender faery | 04-03-06

De commentaren zijn gesloten.