11-05-06

Vader Abraham

Ons Atjitteke is vandaag op havenbezoek met de school. Gewapend met zonnecrème en de nodige drank voor het boottochtje met de Flandria. Zalig toch.

Als ze zo'n uitstapjes doen naar Antwerpen en omgeving heb ik altijd toch een beetje spijt dat ze niet in Antwerpen naar school gaan. Het is gek om ze zo ver naar school te laten gaan natuurlijk, als je een college op de hoek van de straat hebt. Maar toch. Ik heb aan mijn schooltijd in Antwerpen héél goede herinneringen en het had toch ook heel wat voordelen. Ik was veel zelfstandiger dan vriendinnetjes die veilig in het dorp naar school gingen. Wereldwijzer ook want ik leerde de stad kennen in al haar facetten. Veel meer schooluitstapjes naar musea en andere bezienswaardigheden, want da's allemaal achter de hoek. Meer verleidingen ook natuurlijk, waar je dan ook meteen mee om leert gaan, of niet . Meer gelegenheden om op je bek te gaan, wat ik ook heb gedaan, maar dat is een leerschool voor het leven.

Al in het vijfde leerjaar, toen ik nog geen tien was, ging ik in mijn eentje  met de bus van en naar school. Papa was één keer meegegaan en that's it. You're on your own. Ik zie het mijn kinderen nu niet doen en ik weet zelfs niet of ik ze het zou laten doen. Misschien ook verkeerd van me, maar de wereld lijkt me toch ook fel veranderd. Harder en onveiliger. Of lijkt dat alleen maar zo omdat ik nu zelf als moeder aan de andere kant sta?

Enfin. Ik deed dus elke dag mijn korte wandeling en stapte dan op de bus aan de Nationale Bank. De bus reed dan verder langs de Leien de stad uit. Tegen dat we een paar haltes en een paar scholen verder zaten, zat de bus stampvol. Er stapte daar altijd een oud meneertje op die ook in ons dorp woonde en voor hem hield ik altijd een zitplaatsje vrij. Ik kende hem verder niet. We spraken ook niet. Ik weet ook niet waarom ik dat deed. Misschien omdat hij toch zo op Vader Abraham leek. Grijze lange baard en haren. Nederlands accent en altijd een zwart pak aan. Het was bovendien de tijd van het Smurfenlied, dus misschien daarom. Of misschien was ik gewoon een lief meisje. 

Dankzij mij werd hij zelfs klant op het bankkantoor van mijn moeder en zo wist hij wel mijn naam. Telkens als ik hem later tegen kwam in het dorp, zelfs jaren later, sprak hij me aan. Hij wist het nog steeds en ik dus ook. Mijnheer Haak zo heette hij en ik denk dat hij intussen al lang overleden is. Voor mij blijft hij echter Vader Abraham.

13:24 Gepost door Anneke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

~~ Die "verleidingen" , waren die soms op de Keyserlei ??? :::))---

Gepost door: Crisje | 11-05-06

@crisje gij stoute mie !!!! :)- !!! *bloos* jong en zot zijn doet gelukkig geen zeer, hé !

Gepost door: Anneke | 11-05-06

das tof he die mijmeringen aan vroeger en ge waart er vroeg bij precies:-)

Gepost door: willy | 11-05-06

ik weet niet hoor anneke of de stad nog wel zo veilig is als ik de nieuwsberichten van gisteren weer bekijk, ze worden gekker en gekker en altijd dichter bij huis.
Maar dat jij een lief meisje bent wisten we al lang he,alleen raar dat je een boontje had voor vader Abraham , dan heeft de jeugd van nu, met Koen wauters en consoorten het wel beter he;-)
Een heel fijn weekendje wens ik je nu alvast, want straks word het hier waarschijnlijk weer veel te druk x

Gepost door: zuchtje | 12-05-06

De commentaren zijn gesloten.